Σε περιόδους αυξημένων αναγκών στελέχωσης, η ταχύτητα στην πρόσληψη θεωρείται συχνά ένδειξη αποτελεσματικής λειτουργίας. Οι επιχειρήσεις επιδιώκουν να καλύψουν άμεσα τα κενά, ώστε να διασφαλίσουν τη συνέχεια της δραστηριότητάς τους. Ωστόσο, η έμφαση στην ταχύτητα μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος της ποιότητας της αντιστοίχισης και, τελικά, της σταθερότητας της απασχόλησης.
Η πρόκληση δεν είναι η ταχύτητα αυτή καθαυτή, αλλά το τι παραλείπεται όταν η διαδικασία επιταχύνεται.
Η πρόσληψη δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική ενέργεια, αλλά μια διαδικασία ευθυγράμμισης μεταξύ τριών βασικών παραγόντων: του ρόλου, του οργανισμού και του ανθρώπου που θα τον αναλάβει.
Για να είναι βιώσιμη μια συνεργασία, απαιτείται κατανόηση όχι μόνο των βασικών καθηκόντων, αλλά και του τρόπου με τον οποίο εκτελούνται στην πράξη. Ο ρυθμός εργασίας, η ένταση, οι άτυπες απαιτήσεις και η καθημερινή λειτουργία του περιβάλλοντος αποτελούν κρίσιμα στοιχεία που δεν αποτυπώνονται πάντα στις αγγελίες ή στις σύντομες συνεντεύξεις.
Όταν ο χρόνος περιορίζεται, η κατανόηση αυτή παραμένει επιφανειακή.
Σε συνθήκες πίεσης, η επιλογή υποψηφίων συχνά βασίζεται στη διαθεσιμότητα και όχι στην ουσιαστική συνάφεια. Η ανάγκη να καλυφθεί άμεσα μια θέση οδηγεί σε αποφάσεις που εξυπηρετούν το παρόν, χωρίς να αξιολογείται επαρκώς το μέλλον της συνεργασίας.
Αντίστοιχα, οι υποψήφιοι, ιδιαίτερα όταν βρίσκονται σε ανάγκη άμεσης εργασίας, αποδέχονται θέσεις χωρίς να έχουν πλήρη εικόνα των απαιτήσεων. Η απόφαση γίνεται με βάση την ευκαιρία και όχι τη βιωσιμότητα.
Αυτή η αμοιβαία επιτάχυνση δημιουργεί μια εύθραυστη βάση συνεργασίας.
Η πραγματική φύση της εργασίας αποκαλύπτεται μόνο μετά την έναρξη. Οι απαιτήσεις, ο ρυθμός, οι συνθήκες και η δυναμική της ομάδας γίνονται κατανοητά στην πράξη.
Σε αυτό το στάδιο, η έλλειψη ευθυγράμμισης γίνεται εμφανής. Αυτό που αρχικά φαινόταν διαχειρίσιμο μπορεί να αποδειχθεί μη βιώσιμο. Η πίεση αυξάνεται και η αίσθηση λανθασμένης επιλογής ενισχύεται.
Η αποχώρηση, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν αποτελεί αιφνίδια απόφαση, αλλά αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που ξεκίνησε ήδη από τη φάση της πρόσληψης.
Η «γρήγορη πρόσληψη» μπορεί να καλύπτει άμεσες ανάγκες, αλλά συχνά δημιουργεί τις προϋποθέσεις για πρόωρη αποχώρηση. Η βιώσιμη απασχόληση δεν εξαρτάται από την ταχύτητα, αλλά από την ποιότητα της ευθυγράμμισης.
Η πραγματική αποτελεσματικότητα μιας πρόσληψης δεν μετριέται τη στιγμή που ολοκληρώνεται, αλλά από το κατά πόσο μπορεί να διατηρηθεί στον χρόνο.